9. ΚΑΠΕΤΑΝ ΖΗΔΡΟ - ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!... της Νατάσας Γεωργανάκη

Γράφει η Νατάσα Γεωργανάκη.

«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».
 Γρηγόρης Αυξεντίου.

Και κάπως έτσι μάθαμε πως πεθαίνουν οι Έλληνες. Γιατί μέχρι τώρα ξέραμε απλά πως οι ήρωες πολεμούσαν σαν Έλληνες.

Γεννημένος στο χωριό Λύση ανάμεσα στην Λευκωσία και την Αμμόχωστο από τον Πιερή και την Αντωνία Αυξεντίου το 1928 έμελλε να είναι αυτός που θα μάθαινε στην ανθρωπότητα πως πεθαίνουν για την αγάπη. Την υπέρτατη αγάπη για την πατρίδα!

8. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ... του Αθανασίου Μιχαλόπουλου

Γράφει ο Αθανάσιος Μιχαλόπουλος

Ο μυστικισμός και ο ορθολογισμός αποτελούν δύο αντίθετους τρόπους αντίληψης και θεώρησης του κόσμου. Ο μυστικισμός στηρίζεται στην μυστική εμπειρία και την ενόραση, ενώ ο ορθολογισμός στηρίζεται στη λογική σκέψη σε συνάρτηση με την εμπειρία των αισθήσεων.

Ο μυστικισμός που συνδέεται με τους πολιτισμούς της ανατολής θέτει σε αμφισβήτηση την ύπαρξη του ορατού κόσμου καθιστώντας τον απατηλό φαινόμενο κομίζοντας έναν μη επιστημονικό τρόπο αντίληψης για τον κόσμο. Έτσι εξηγείται στην Ανατολή και η υιοθέτηση μεταφυσικών θρησκειών που μαζοποιούν την ατομικότητα και ακυρώνουν οποιαδήποτε δημοκρατική οργάνωση των κοινωνιών.

ΟΠΑΔΟΣ Ή ΠΟΛΙΤΗΣ...; της Νατάσας Γεωργανάκη

Γράφει η Νατάσα Γεωργανάκη:

ΠΟΣΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;

Ένα από τα τιμήματα που πληρώνουμε για να είμαστε ελεύθεροι είναι κι η ατυχία να περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους κατώτερους που στην προσπάθειά τους να νοιώσουν καλύτερα κάνουν τα πάντα για να μας μειώσουν.

Χαμογέλασέ τους, και προχώρα παρακάτω...! 

ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ. ΕΝΔΗΜΙΚΗ, ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΜΕΝΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ... του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Κοινή εμπειρία, εξ αρχής το θέτομεν, είναι (αν όχι και κοινωνικό ...«κεκτημένο») η γενική ατιμωρησία που διατρέχει σύμπαντα τον κοινωνικό χώρο, από τους πολιτικούς που δείχνουν εκπάγλως να θεωρούν την κατάληψη της εξουσίας σαν... πειρατικό ρεσάλτο σε πολύφερνη καραβέλλα, από τον Κουτσόγιωργα και τον Τζοχατζόπουλο (κ.α., κ.α....) μέχρι τα «ακριβά» ταξιδάκια του Σπηλιωτόπουλου για ψώνια στο Λονδίνο και τις έκπαγλες των πωλητικών εν Κύπρο επαύλεις. Με ονόματα, ναι, γνωστά, ασύγγνωστα αλλά και... ατιμώρητα, αφού η κοινωνία παρακολουθεί τους Νομοθέτες να ψηφίζουν «σύννομον» απαλλαγή τους, ναι, των ιδίων, από τις συνέπειες του νόμου, αποκαλώντας μάλιστα το νομοσχέδιο «Νόμον περί Ευθύνης» των Υπουργών. Ευθύνεται αυτό; Ναι, αλλά εν μέρει, κι εν πάση περιπτώσει, το είπαμε, η «ευθύνη είναι σχετική έννοια».

99. ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ "ΑΥΓΗ" του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Προσπαθώ να πάρω στα σοβαρά ως πολιτικούς αντιπάλους, την «Τσίπρας και Κολλητοί Α.Ε.» αλλά τα πεπραγμένα τους δεν με αφήνουν.

Μέχρι τώρα είχαμε τις αλληλογρονθοκοπούμενες θέσεις τους για το Μνημόνιο. Μια το σκίζουν, μια το ράβουν, μια το καταργούν μονομερώς, μια το καρυκώνουν. Την Δευτέρα ακονίζουν το κλαδευτήρι για να κουρέψουν το «επαχθές χρέος», την Τρίτη ο Σταθάκης λέει πως αυτό είναι μόνο 5% και το υπόλοιπο 95% είναι κλασσικό χρέος από κρατικό δανεισμό, άρα μη επαχθές κι έτσι απλά θα το ποτίζει ο Μηλλιός και θα το χαϊδεύουν σαν βασιλικό στη γλάστρα. Όμως την Τετάρτη έρχεται ο Λαφαζάνης και βάζει μπουρλότο στα μεσαιοχωρίτικα της Κουμουνδούρου και χαλάει και το τανγκό του Αλέξη με τον γνωστό προοδευτικό αγωνιστή, την αυτού προγναθική υψηλότητα, τον Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ, που άμα σκέφτεται το πονεμένο προλεταριάτο, του κάθεται το φιλέ μινιόν με σως μαδέρα στο λαιμό και τα δάκρυα του τρέχουν στο ποτήρι κι αραιώνουν το μποζολέ έτους 1917, ότε και η Οκτωβριανή Επανάστασις, βεβαίως – βεβαίως.

98. Η ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Η Χρυσή Αυγή για χρόνια έπαιρνε κάτω από 0,4% και η «ανανεωτική» (τρομάρα της) Αριστερά, ο πυρήνας των σημερινών συριζαίων, μπαινόβγαινε στη Βουλή κουτσοπαλεύοντας το έρμο το 3%. Ετσι, οι μεν ήταν για χρόνια στο περιθώριο με ανύπαρκτη πολιτική επιρροή και οι δε ήταν οι light και φιλοευρωπαϊστές αριστεροί «διανοούμενοι», η πιο συμπαθητική και πολιτισμένη εκδοχή της Αριστεράς, που έπαιζε και φυσαρμόνικα στα μπαλκόνια, ένα κόμμα στελεχών, τα οποία εργοδοτούσαν εναλλάξ το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. 

Τρουπώσανε παντού, στα πανεπιστήμια, στα υπουργεία, στα συγκροτήματα των νταβατζήδων, μπετατζήδων και λοιπών συγγενών και πάει λέγοντας. Το έχουμε ξαναπεί, όσους τους στένευε στον καβάλο η πειθαρχία του ΚΚΕ, δηλώνανε «ανανεωτικοί», τροτσκιστές κ.λπ., καθ’ όπερ σ’ εκείνες τις μακρινές εποχές ήταν μόδα η αριστεροσύνη, οι ινδικές φούστες και η μπουρδολογία περί των διάφορων δρόμων προς τον σοσιαλισμό.

8. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΑ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ...της Νατάσας Γεωργανάκη

Γράφει η Νατάσα Γεωργανάκη:

Υπάρχουν και τα γεννημένα τσογλάνια... ΠΡΟΣΟΧΗ!...

ΔΕΝ φύτρωσαν για να αναγνωρίζονται από τα φύλλα τους, γεννήθηκαν από κανονικές μανάδες που είχαν την τύχη (ατυχία) να αγαπούν πολύ και λάθος! Αυτά λοιπόν τα κατακάθια έχουν ένα σκοπό μόνο: ΤΗ ΡΟΥΦΙΑΝΙΑ!

Ναι, ρουφιανεύουν γενικώς... Αρχίζοντας από τους κολλητούς τους, φτιάχνουν φέιγ βολάν κομμάτια του impox διανθισμένα με εικόνες από την άρρωστη φαντασία τους. Στο τέλος αρρώστια και πραγματικότητα γίνονται ένα και το τσογλάνι οι χειρότεροι φόβοι σου...

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου;

(...) Αποτελεσματική διακυβέρνηση είναι ο θεσμικός διακανονισμός των πολιτικών ανταγωνισμών και ο «οριζόντιος (αλληλο)έλεγχος» των πολιτικών θεσμών και λιγότερο οι «κάθετες» σχέσεις και διαδικασίες επαρκούς αντιπροσώπευσης και συμμετοχής ή ελέγχου και λογοδοσίας των αντιπροσώπων από τους αντιπροσωπευομένους («κάθετος έλεγχος»)..

Ο ΓΕΛΩΣ...! του Τίτου Χριστοδούλου

Προϋπόθεση του ανθρώπινου γέλιου είναι, πάνω από όλα, η αυτοσυνειδησία και αναγνώριση της κατάστασής μας... Δικαίωμα και αλήθεια στην σάτιρα δίνει το δάκρυ... Κι η δια του αυτοσαρκασμού συμμετοχή στην διακωμωδούμενη «ανθρώπινη κατάσταση», που ο σαρκασμός οικτίρει και δια του γέλωτος θρηνεί. Finita é la Comedia. Incipit tragoedia. Eκεί, στο γέλιο της παραιτημένης απαξίας, ριζώνει η αλήθεια της τραγωδίας μας. 

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Το «αστείο» τότε ομοιάζει σε τούτο με τον «έρωτα» . Είναι μια εξαιρετικά ραφιναρισμένη δραστηριότητα, ο άνθρωπος στο καλύτερο της κοινωνικής του συμπεριφοράς, για να εξυπηρετηθεί μια ωμή ζωϊκή ανάγκη. Πόσες εκφάνσεις του ανώτερου πολιτισμού μας, λογοτεχνία, ζωγραφική, μουσική, θέατρο, το ίδιο το αστείο στις πιο επιδεικτικά «λεπτές» μορφές του, σκοπό έχουν να εξυπηρετήσυν την ανάγκη του έρωτα, ανάγκη κατώτερη ανατομικά, που ο φιλόσοφος αυτοκράτωρ, ο Μάρκος Αυρήλιος, ώρισε ότι ικανοποιείται με την «εντερίου παράτριψιν και, μετά τινος σπασμού, μυξαρίου έκκρισιν». Και θα έλειπαν, δεν θα είχαν καν λόγο υπάρξεως, αν πολλαπλασιαζόμασταν σαν τα φυτά δι’ επικονιάσεως; (Είναι πιτυρίδα αυτό ή μπερμπαντεύεις πάλι, πονηρούλη;)

97. ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥ; του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, πέραν των θέσεων του για κατάργηση της FRONTEX, "ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας" αντί για κέντρα κράτησης των παρανόμων μεταναστών, "άδειες παραμονής ενός έτους για αναζήτηση εργασίας" (ώστε να μετακομίσει όλο το Πακιστάν στην Ελλάδα), που συνοψίζονται στο "μπάτε σκύλοι αλέστε", μονίμως λειτουργεί και ως ρουφιάνος σε βάρος της χώρας μας στα ευρωπαϊκά και άλλα διεθνή όργανα. 

Θυμίζω πως ο ρουφιάνος δεν είναι απλά ο καταδότης. Συχνά καταδίδει ψεύδη, κατασκευάζει κατηγορίες κατά αθώων με ιδιοτελή κίνητρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα υιοθετεί και προπαγανδίζει οποιαδήποτε καταγγελία σε βάρος της ελληνικών Σωμάτων Ασφαλείας, των Ενοπλων Δυνάμεων, της Πατρίδας μας εν γένει, ενημερώνει τους ξένους κι επιδιώκει τον διασυρμό και την διεθνή καταδίκη της Ελλάδας. 

ΚΥΠΡΟΣ, ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΟΥ - LONG WAY DOWN του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Tραγωδήθηκε, λοιπόν, χθες ο ωδικός χάρτης των Συνομιλιών λύσης, μα τι λύσης, κατά-λυσης του Κυπριακού. Δεν ειπώθηκαν πολλά από τα κρισιμότερα, εισηγήθηκαν από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Κι ούτε,βέβαια, ποιος και για ποιο ‘σκοπό’, παίζει τον σκοπό του χορού: calls the tunes, στην γλώσσα του. Ένοχες σιωπές, κι όχι μόνον από τον Πρόεδρο, αλλά κι από τους συντονισμένους δημοσιογράφους που, περιορισμένοι στην ατζέντα, άφησαν ανέγγιχτα τα κρισιμότερα.Η κρίση, ως στοχασμός, εξ επαγγέλματος σ’ αυτόν τον τόπο, αφήνοντας ανέγγιχτο και εκτός στόχου, άστοχο, εκτός σκέψεως και διασκέψεως το πλέον κρίσιμο.

96. ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΛΑΟ; του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Γιατί άραγε ένα αριστερό κόμμα να έχει τόσα νεύρα για την εκλογή των Ευρωβουλευτών με σταυρό; Γιατί σε αυτό το ζήτημα έπαθαν ρήξη χιαστών οι κορώνες για την λαϊκή βούληση, την φαρδιά και πλατιά δημοκρατία;

Μα διότι ο Πρωθυπουργός χάλασε πολλές διευθετήσεις. Του πήρε το τυράκι του Αλέξη, που, φευ, ξεκίνησε για μπατίρης (λόγω κρατικών ταμείων) Ανδρέας και πριν καλά – καλά εμπεδώσει την τονικότητα και τις παύσεις του μακαρίτη και πάρει και το «λόουερ» στ’ αγγλικούλια, κατέληξε …Σημίτης σε αποδρομή. Καντρίλιες με την διαπλοκή, ακκίσματα με τους ξένους, ενδοτισμός του κερατά στα εθνικά θέματα και πάει λέγοντας.