Τ΄ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ της Νατάσας Γεωργανάκη

Τ΄ απέραντο το γκρίζο...!

                                        Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν βροχή... 

                                        Βαριεστημένα καθάριζα τον κορνιαχτό του κόσμο... 

                                        Και πως ν΄αντέξεις τη μοναξιά, τ΄απέραντο το γκρίζο...!

ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΥΣΗ του Γεωργίου Ψαθά

Γράφει ο Γεώργιος Ψαθάς:

ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΥΣΗ

...Τώρα αγαπημένη μου ηλιαχτίδα
τώρα που αντικρίζουμε μαζί
τον ίδιο δρόμο της ζωής
κοίταξε ετούτη τη δύση
και σφίξε μου το χέρι πιο πολύ
γιατί όσο κι αν φαίνεται μονόδρομος
τούτο το διάβα
το δικό μας βασίλειο είναι εκεί,
εκεί, στο τέλος που φωτίζει.
Μα εσύ πάντα να βλέπεις τον ερωτά μας
σαν αιώνια άνοιξη.

''SO FAR FROM HELL, SO FAR FROM YOU...'' του Ιωάννη Εξαδάκτυλου

Γράφει ο Ιωάννης Εξαδάκτυλος:

A sign of time

I lost my life, forgot to die 

Like any man, a frightened guy 

I'm keeping memories inside 

Of wounded love 

But I know 

I'm more than sad and more today 

I'm eating words too hard to say 

A single tear and I'm away 

Away and gone

I need you 

So far from hell, so far from you 

'Cause heaven's hard and black and gray 

You're just a someone gone away 

                                                                            You never said goodbye

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΜΟ του Ιωάννη Εξαδάκτυλου

Γράφει ο Ιωάννης Εξαδάκτυλος:

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΜΟ

Ένιωσες τις μουσικές του όλον

και της Ανδρομέδας. 

Στο τεφτέρι σου από άμμο, 

ξεδίπλωσες το μεγαλείο και την μελωδία, 

την αλληλοεξάρτηση των μελωδικών σφαιρών

και των κόσμων. 

Δεν έσφιξε τον κόσμο σου η αλυσίδα 

ούτε το βάρος στο περπάτημα, 

Σου κρατούσε μυστικά η φυλακή.

7. ΛΕΩ ΕΛΛΑΔΑ...! του Βασιλείου Βασιλειάδη

                                                      Γράφει ο Βασίλειος Βασιλειάδης:

Λέω Ελλάδα και γλυκαίνομαι

σαν νά'βαλα μια κουταλιά μέλι στο στόμα

Λέω Ελλάδα και δακρύζω

αναθυμούμενος αυτούς που θυσιάστηκαν για σένα.

Λέω Ελλάδα και πικραίνομαι

όταν ακούω να σε λοιδορούν οι ξένοι

Λέω Ελλάδα και εξοργίζομαι

όταν βλέπω να σε ξεπουλάνε 'Ελληνες' 

Λέω Ελλάδα και αγανακτώ

όταν βλέπω το Κράτος σου λάφυρο κομματικό

Λέω Ελλάδα και πληγώνομαι

για τις αρετές μας που έγιναν κουσούρια

Λέω Ελλάδα και λυπούμαι

γιατί δεν έχω εκατό ζωές να σου αφιερώσω

                                                      Λέω Ελλάδα και κλαίω

                                                      γιατί μια μέρα με λιακάδα θα σε αφήσω

6. "Ο ΘΙΑΣΟΣ"/ποιητ συλ. Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ /2005/ηλ.κοττας [ΕΕΛ&ΕΕΘΣ]

του Ηλία Κόττα

Γητεψανε τ' αυτια

των χωρικων

με τις προσωπικες τους ιστοριες.

Τους φιλεψαν

ψωμι,κρασι και στρωμα.

Κανενας δεν μνημονευσε

τον Δαντη.

Κανενας σεβασμος

δεν τονε γνοιαστηκε προγονο.

Ουτε μια αναγνωριση,

ουτε ενα δακρυ.

---------

Ξημερωθηκανε

με το χαμογελο του διακριμενου.

Οι φιλοξενοι,στο πρωτο φως,

διαλεξανε

τα τοπικα συνδρομα.

Ο θιασος,ξαναγινε μπουλουκι.

5. ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ/ποιητ. συλ. ''Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ''/2005 ηλ.κοττας[ΕΕΛ]..........[στους Σαξονες ερευνητες ιστοριων]

του Ηλία Κόττα

Αν Πελασγο/

με πολιτογραφησεις,/

τοτε θα ονοματισεις/

την Αθηνα,/

Σαργια Μακγιονα/

και τον Αττικαρχη,/

σπηλαιοδιτη/

της οδου Κεκροπα./

--------------------------

Εγω,/

ο,τι κι αν με πεις,/

θαχω κρανιο Αχα'ι'κο/

και θα εμπορευομαι/

τις θαλασσες./

4. ''ΔΕΝ'' /ΓΕΝ.2013 /αδημοσιευτο /'013/ηλ.κοττας[ΕΕΛ &ΕΕΘΣ]

του Ηλία Κόττα

Δεν εκλεψα

ποτε την Ελενη,

ουτε και τις γυναικες

των Σαββινων ποθησα./

Για καποιες πορνες

εκμαυλιστηκα

και ξοδεψα

τον ψυχισμο μου,

αδεσποτα./

3. "ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΡΟΠΟΛΗ" /ποιητ.συλ.Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ/2005/ηλ.κοττας[ΕΕΛ & ΕΕΘΣ]

του Ηλία Κόττα

Οι αχτιδες/

ρυτιδιασαν την αλαζονια./

Η μερα βουρκωνει/

σκοτεινες προετοιμασιες./

Τα πουλια βιαζονται./

Τα ξεκομμενα παιδια/

φωτιζουν την καμαρα/

αδυναμιες./

Η Ακροπολη/

ντυνεται νυφικα./

Οι νεκροι προτιμανε/

φορεματα ασπρα τη νυχτα./

Χορευουν αλλοπαρμενοι/

και συγχωρανε το χρονο./

Γεννησαν./

Μοναχα οσοι γεννανε,ζουν.//

Η Ακροπολη γεννηθηκε/

κι εγκυμονει./

Τα βραδυα ντυνεται νυφικα/

κι ερωτευεται τους Ελληνες,/

να τους γενναει.

2. ''ΠΟΡΝΗ ΨΥΧΗΣ''ανεκδοτο ποιημα/Μαης 2013/ηλ.κοττας[ΕΕΛ&EΕΘΣ]

του Ηλία Κόττα

Σκεφτομαι παλι κι ειν'αργα/τα φωτα σε συντονισμενες ανταυγιες./
Ενταση χαμηλοφωνης εφρασης./
Μεθυσος ηχος, μουσικες/
κι αποβροχα νυχτιατικα,/
μηπως εκδηλωθει προσπαθεια, απεγνωσμενη./
Οιδημασμενη μια ματια.Χαπια κι αλκοολ./
Παχυσαρκες κινησεις.Βαριεστηματα./
Καλπικη προσοχη ξελογιασμου./
Λικνισμα των γοφιων,σε μεση
σπονδυλωτικη με κονδυλωματα/
και προστυχων σπασμων για ανουσια
σπερματα./
Κι αγγιγματα συμβολικα και μεθοδες/
που βασανιζουν σταυρικα,σαπιο κορμι./
-----------
Σκεφτομαι παλι κι ειν'αργα/
τις τιποτενιες αντιδρασεις /
και τα θηλυκα εμπορια,/
παραπλανητικων προδιαγραφων/
και παραπληροφορησης,
τελειας./

1. ''ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΟ''/ποιητ. συλ. Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ/2005/ηλ. κοττας[ΕΕΛ & ΕΕΘΣ]

του Ηλία Κόττα

Πριν σουρουπωσει/
εγιναν/
οι ιδεες αγωνες./
Οι αγωνες επιγνωση./
Η επιγνωση χρωμα./
Το χρωμα γαρυφαλλο/
και το γαρυφαλλο /
κοκκινο.
-------------------------------
Τα μεσανυχτα,/
μαραθηκε απ' τα μυρισματα./
Καθε μυρισμα και δογμα./
Το κοκκινο γαρυφαλλο/
μαραθηκε  απ' αντισταση./

2. ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ, του ΑΡΙΩΝΑ - Τρύφωνα Μπόσκου

Η αγάπη είναι ζωή,
Η αγάπη είναι πνοή,
Η αγάπη μόνο ελπίζει,
Η αγάπη σε αγγίζει.

Η αγάπη προσπερνά,
Η αγάπη δε μετρά,
Η αγάπη δε τρομάζει, 
Η αγάπη δε κουράζει.
 
Η αγάπη μονοπωλεί,
Η αγάπη ονειροπολεί,
Η αγάπη σε σκλαβώνει, 
Η αγάπη σ’ αποτελειώνει. 

Η αγάπη δε κολλάει,
Η αγάπη δε πουλάει,
Η αγάπη σ’ ανταμείβει, 
Η αγάπη σε ανοίγει. 

Η αγάπη σε ωθεί,
Η αγάπη προσπαθεί,
Η αγάπη σε μαλώνει, 
Η αγάπη κορυφώνει. 

Η αγάπη σε παιδεύει,
Η αγάπη δε σε κλέβει,
Η αγάπη θα νοιαστεί, 
Η αγάπη δε θα ξεχαστεί. 

Η αγάπη σε πωρώνει,
Η αγάπη σε πεισμώνει,
Η αγάπη προκαλεί, 
Η αγάπη προσκαλεί.
 
Η αγάπη συνεισφέρει,                      Η αγάπη δε κοιμάται,
Η αγάπη όλο προσφέρει,                  Η αγάπη σε θυμάται,
Η αγάπη σε κεντρίζει,                      Η αγάπη ξενυχτάει,  
Η αγάπη σε στολίζει.                       Η αγάπη σε φυλάει.

1. ΥΜΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ, του ΑΡΙΩΝΑ - Τρύφωνα Μπόσκου

Των χεριών σου το άναρχο χάδι,

της ματιάς σου αστράφτει σημάδι,

σ’ άλλα μέρη αγγίζει το βλέμμα,

είναι αλήθεια κι ας μοιάζει με ψέμα.

Μου μιλάς κι η καρδιά φτερουγίζει,

κι αν γελάσεις το γέλιο με μαγνητίζει,

μ’ αγκαλιάζεις & νιώθω χαμένος,

με φιλάς & ανάβω λες & πιωμένος.

Σε ακούω θλιμμένη να είσαι,

μα χαρούμενη λες, προσποιείσαι,

ένα δάκρυ σου βλέπω να στάζεις
την καρδιά μου μεμιάς κομματιάζεις.

 Αγναντεύω το φως των ματιών σου,