ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΒΟΥΒΩΝΙΚΗ ΠΑΝΩΛΗ, BLACK DEATH... του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Ίσως, δηλαδή, δεν αποκλείεται...

Eλπίζω το κρύο να σκοτώνει τα βακτήρια της βουβωνικής πανώλης, επανέρχεται. Ή, τουλάχιστον, να βοηθήσει σε πιο ψύχραιμες αναγνώσεις των πανικόβλητων ή πανικόν ενσπειρόντων άρθρων όπως το πρόσφατο στην Daily Mirror - που με τόση προθυμία αναδημοσίευσε σήμερα η αγγλόφωνη Κυπριακή, Cyprus Mail.

Αν μη τι άλλο, θυμόμαστε την ιστορία, μαθαίνουμε βιολογία. Και ξεχνούμε (μαζί με τα της εκλιπούσης δημοσιογραφικής ηθικής) τα τωρινά βάσανα, με τον φρούδο φόβο των αρχαίων.

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΛΟΓΟΝ ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΙΑΣ ΣΤΟ ΑΛΟΓΟΝ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ. του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Ή μνημονικός εί; (Αριστοφάνους, Νεφέλαι 483 sq)
Από το εύλογον της εθελοτυφλίας στο άλογον της αυταπάτης

Όχι, δεν ρωτά ο Σωκράτης τον επίδοξο μαθητή του, τον Στρεψιάδη, αν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου (άλλωστε, και οι τότε πολιτικοί θα ζητούσαν «ενότητα» επί του θέματος, δηλαδή να βγάλει ο λαός τον σκασμό.) Ζητεί ο φιλόσοφος να μάθει αν ο φιλότιμος μαθητής έχει μνήμη. Περί χρέους, πάντως, η έξυπνα στρεβλή απάντηση του Στρεψιάδη, «Δύο τρόπω, νη τον Δία. Ήν μεν γ΄ οφείληταί τι μοι, πάνυ, εάν δ’ οφείλω, σχέτλιος, επιλήσμων πάνυ» (Και έχω και δεν έχω, μα τον Δία. Αν μου χρωστούν δεν το ξεχνώ, κι αν χρωστώ εγώ, ο δύστυχος, δεν το θυμάμαι.)

89. Ο ΞΗΡΟΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΟΝΤΙΣΙΟΝ… του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Παρακολούθησα με προσοχή τις αντιδράσεις για το βίντεο του Ξηρού. Τον είπαν play mobil, «βαψομαλλιά», χοντρό. Του κότσαραν με φωτομοντάζ τον Τρύφωνα Σαμαρά να του φτιάχνει το μαλλί, οικτίρισαν την σκηνική του παρουσία, την κόκκινη μπλούζα του, τον τρόπο που διάβαζε το κείμενο κλπ. Συγγνώμη, αλλά αν δεν κάνω λάθος, ο Ξηρός δεν περνούσε οντισιόν για να αντικαταστήσει την παλαίμαχο Όλγα Τρέμη, ούτε θα αναλάβει την στήλη «ένοπλος αγώνας και ζώδια» στην εκπομπή του Κωστόπουλου.

48. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΣΗ, ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ... του Βασίλη Κεσσάριου

Γράφει ο Βασίλης Κεσσάριος:

Έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, να νομιμοποιείται η "δημοκρατική" θολοκουλτούρα, κυρίως αυτή της αριστεράς, έτσι ώστε να φέρεται εναντίον του φαινομένου της Χρυσής Αυγής, χρησιμοποιώντας κάθε είδους υβρεολόγιο, επενδύοντας το μάλιστα με μια δήθεν καλλιτεχνική και διανοουμενίστικη αντίληψη. 

Απόδειξη της επιφανειακής αυτής επένδυσης, είναι πως το υβρεολόγιο προέρχεται κυρίως από άτομα που ουδέποτε πέτυχαν κάτι ιδιαίτερο στον καλλιτεχνικό τομέα, παρά μόνο να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους ψώνιο, δηλώνοντας καλλιτέχνες. 

6. Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΟΦΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΒΙΟΥ...του Αθανάσιου Μιχαλόπουλου

Γράφει ο Αθανάσιος Μιχαλόπουλος:

Στη σύγχρονη πολιτική επιστήμη καταγράφεται η πεποίθηση ότι η γλώσσα εν γένει έχει τη δυνατότητα να αποτυπώσει φαινόμενα της εμπειρίας, της πραγματικής ζωής. Μάλιστα, για να περιζώσει με επιστημονική θεώρηση μια μονιστικού τύπου θετικιστική μεθοδολογία σε απόλυτο βαθμό εξαντλεί την κατανόηση των σημαινόντων με τη γνώση των σημαινομένων. Με λίγα λόγια ευρίσκει το νόημα μέσα στη θεατό της γλώσσας, στις λέξεις.

Αντίθετα, η κοινοτική φιλοσοφία εδραιώνεται στην εμπειρία ως στάση αποφατισμού.

NOT WAIVIHG, BUT DROWNING...του Τίτο Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

 
Η ζωή μου σαν αστραπή περνά μπροστά στα μάτια μου. Αλλ’ αυτό συμβαίνει, κανονικά, όταν κανείς πνίγεται, όχι όταν κάθεται στο γραφείο του. Εκτός κι αν, εδώ, μπροστά στο χαρτί, να ανακαλύπτω ότι ‘I am not waiving, but drowning’. Όπως, γενικά, και συνολικά, αυτός ο τόπος. Από γεννησιμιού μας, στα χρόνια της Ζυρίχης. 

Όταν, δηλαδή, ο τόπος αυτός ενόμισεν ότι γεννιέται (ότι του επέτρεπαν να γεννηθεί) ως κράτος. Και πληρώνουμε, έκτοτε, το ΄νόμισμά’ του αυτό.

Βέβαια, έβγαλαν πολλά… νομίσματα όσοι ενόμισαν τον «νόμο» τούτου του δυσοίωνου, οιονεί κυρίαρχου κράτους. Οι άνθρωποι του νόμου, όχι λιγότερο, «άντε τζαι καλός δικηόρος» όντας η μία και πιο βαρύτιμη φιλοδοξία, κυρίως για όσους το «άνθρωπος του νόμου» (κι ας λέει ο θείος Θωμάς για το φυσικό δίκαιο) δεν σημαίνει και «νόμος του ανθρώπου». 

Η ΕΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ: "the banality of evil"... Του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

“Κι υπάρχει μια άλλη ντροπή, η ντροπή του κόσμου. Ειπώθηκε, με θαυμαστό τρόπο από τον John Donne, κι επαναλήφθηκε αμέτρητες φορές, ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι νησί, κι ότι οι καμπάνες ηχούν για όλους. Κι ωστόσο, υπάρχουν εκείνοι που, αντιμέτωποι με τα εγκλήματα των άλλων, ή τα δικά τους, στρέφουν την πλάτη για να μην τα δουν και δεν νιώθουν να τους αγγίζουν καν.” – Primo Levi, The Drowned and the Saved.

88. ΤΑ ΣΚΑΝΤΑΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης.

Το ‘χουμε ξαναπεί. Τα εθνικά θέματα δεν μπαίνουν στο ψυγείο λόγω κρίσης. Πχ ο ηγέτης των ισλαμοφασιστών στην Άγκυρα δεν λέει «αφήστε τους Γιουνάνηδες ν’ ανακάμψουν από την κρίση κι ύστερα αρχίζουμε ξανά τους τσαμπουκάδες». Η στάση μας βέβαια θέλει σύνεση, διότι, ο επίδοξος σουλτάνος κι εταίρος της Αλ Κάϊντα στην Συρία, έχει μεγάλα προβλήματα και δεν πρέπει να του δώσουμε ευκαιρία να εξάγει αυτά τα προβλήματα προς τα δω.

47. ΚΡΙΣΗ...; ΠΟΙΑ ΚΡΙΣΗ;... του Βασίλη Κεσσάριου

Γράφει ο Βασίλης Κεσσάριος;

Το πιο τραγικό απ' όλα είναι ότι συνεχίζει να υπάρχει, έστω και σε μικρό βαθμό, η άποψη πως με τα μέτρα του μνημονίου μπαίνει μια τάξη στα οικονομικά της χώρας, διώκεται η φοροδιαφυγή και διορθώνονται τα κακώς κείμενα της κοινωνικής μας ζωής, έτσι ώστε να βγούμε από την κρίση. 

Εγώ ωστόσο αναρωτιέμαι: πώς είναι δυνατόν να μπει μια τάξη στα οικονομικά της χώρας όταν όλοι οι επιχειρηματίες χρωστάνε ο ένας στον άλλον μεταξύ τους; Όταν διώκεται ο ιδιωτικός τομέας με 43% εργοδοτική εισφορά στο ΙΚΑ, με 500-700-1200 ευρώ στον ΟΑΕΕ για τους ελεύθερους επαγγελματίες, με 40% φορολόγηση επί των κερδών, με 23% απόδοση ΦΠΑ και άλλα τόσα;

87. Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΙ ΟΙ ΧΑΒΑΛΕΤΖΗΔΕΣ... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Ο ΣΥΡΙΖΑ/Βίλα Αμαλία/JP Morgan, δεν μπορείς να πεις, πιάνει τον ταύρο από τα κέρατα. Το πόση ενέργεια ξοδεύουν τα συντρόφια για «καμένες» υποθέσεις, ανεμίζοντας ως ψωριάρικες σημαίες τα ράκη των ιδεοληψιών τους, δεν λέγεται. Τώρα μας προέκυψε ο …Παστίτσιος. Ήρως κι αυτός, γιατί χαβαλέδιαζε κοροϊδεύοντας τον Γέροντα Παΐσιο και τα περί αυτού! Αντιστασιακός αγωνιστής της ελευθέρας αριστερής μονήρους εκτονώσεως. Θα μου πείτε, εδώ ο Κουράκης πιστεύει πως είναι ποιητής κι η Δούρου αμυντική αναλύτρια. Τζάμπα είναι.

Να οι ανακοινώσεις κι οι αναλύσεις από την Κουμουνδούρου για τους 10 μήνες φυλάκα, που πήρε για καθύβριση θρησκεύματος ο αγωνιζόμενος χαβαλετζής. Ένας «πυροβολημένος», με χιούμορ κατώτερο της σχολής Στάθη Ψάλτη, αλλά βέβαια με την γνωστή προοδευτικιά ληγμένη σάλτσα, που μαζεύει μύγες και συριζέϊκο φλώρικο ακτιβισμό.

86. Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΘΙΚΑ ΑΝΩΤΕΡΟΣ... Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Εβδομήντα χρόνια τον σφυρηλατούσαν στην Σοβιετία τον Νέο Άνθρωπο και τελικά, αντί για κομμουνιστικό ατσάλι, βγήκε τσίγκος. Δεν περάσανε ούτε δυο χρόνια κι οι κομισάριοι αλλάξανε την σκούφια τους και γίνανε μαφιόζοι. Κρατικοί αξιωματούχοι λεηλατούσαν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Αξιωματικοί πουλούσανε τα όπλα τους. Μέχρι υποβρύχιο παζάρευε μ’ ένα ναύαρχο για λογαριασμό του καρτέλ του Μεντεγίν ένας ρωσοεβραίος μαφιόζος από τη Φλόριντα! Τους παρακολουθούσε η DEA και τους μπαγλάρωσαν, άλλως οι εξαγωγές κόκας στις ΗΠΑ θα γίνονταν με νέο, πολύ πρωτότυπο τρόπο.   Εβδομήντα χρόνια παίζανε μπάλα μόνοι τους τα συντρόφια. Ελέγχανε ασφυκτικά όλο το κράτος, την παιδεία, την κουλτούρα, όλες τις τέχνες, μηδεμιάς εξαιρουμένης. Ένα καλούπι υπήρχε μόνο για να βγάζουν ανθρώπους, το δικό τους. Κι όμως απέτυχαν. Έβγαλε σκάρτο πράμα.

85. Ο ΑΛΕΞΗΣ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ…Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Για το σημερινό θέμα με ιντριγκάρισε ερώτηση του κ. Γκότζου, από το δημοτικό ραδιόφωνο των Ιωαννίνων. «Μα ο κ. Τσίπρας δεν κάνει βήματα, όταν βλέπει τον Πατριάρχη, με τις δηλώσεις του για το μεταναστευτικό ή τις αναφορές του στην Πατρίδα, δεν μετατοπίζεται σε πιο πατριωτικές θέσεις»; Μεγάλη χάρη μας έκανε. Είπε «Πατρίδα», ο σύντροφος. Φήμες λένε, πως ο Κολοκοτρώνης στην Σταδίου, έβγαλε την περικεφαλαία, κατέβηκε από το άλογο, έκανε ένα τσιγάρο δακρυσμένος, περπατώντας γύρω απ’ τη Παλιά Βουλή κι ύστερα ξανανέβηκε στη σέλα. Το τεντωμένο χέρι του ακόμη τρέμει απ’ τη συγκίνηση.