58. «ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΑΠ΄ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ…» του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Τι είναι καλύτερο για μας και την Πατρίδα; Μα αυτό που αποδεδειγμένα λειτουργεί κι άλλού, θετικά κι επί μακρόν. Οι άνθρωποι ζουν καλύτερα στις χώρες που έχουν κοινοβουλευτική δημοκρατία, μικτή οικονομία, πολυποίκιλη παραγωγική – οικονομική δράση. Ο άγριος, πούρος νεοφιλελευθερισμός και ο «μαρξισμός – λενινισμός», όπου κι αν εφαρμόστηκαν, κλάψανε μανούλες. Στις χώρες της νεοφιλελεύθερου ζούγκλας, όπως στην Λατινική Αμερική ή και τις ίδιες τις ΗΠΑ, οι κοινωνικές διαφορές έγιναν χαοτικές αλλά στις χώρες όπου οι ποικιλόχρωμοι κομμουνιστές πήραν την εξουσία, το αίμα έφτασε ως το γόνατο και η μιζέρια κι η ανελευθερία μοιράστηκαν σε ίσες γενναίες μερίδες για όλους. Πλην βεβαίως των μελών της κομματικής γραφειοκρατίας, που είναι «πιο ίσοι απ’ τους άλλους». Πχ στην Γαλλία, τη Σουηδία, τη Δανία, οι άνθρωποι ζουν καλύτερα από αλλού, μ’ όλα τα σκαμπανεβάσματα της Ιστορίας και τις κρίσεις. Σίγουρα καλύτερα από την Β. Κορέα, την Κούβα, τις χώρες τις πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

57.ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΓΙΟΤΗΤΑ... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Όσοι θεωρούν εαυτούς αριστερούς, «προοδευτικούς» κ.λπ. συμπεριφέρονται ως κατέχοντες μια ανύπαρκτη αγιότητα. Ακόμη κι αν έχουν χριστεί με το ίδιο «άγιο» μύρο με τους Ακηδες ή κάτι καραεπαναστάτες που δεν αφήσανε φούντα νταβατζή και ξένης πρεσβείας που να μην κρέμασαν στο μυγοχεσμένο σπαθάκι τους. Οταν τους ξεβρακώνεις πολιτικά, συμπεριφέρονται σαν υστερικές γεροντοκόρες ή μάλλον σαν «κρυφές» που βγήκαν λεζάντα στα μανταλάκια.

Απαιτούν να τους αντιμετωπίζουμε περίπου ως μητροπολίτες αυτής της παγκόσμιας ψευδοθρησκείας στην οποίαν ανήκουν. Διότι ψευδοθρησκεία είναι. Μια παγκόσμια σέχτα, ένα ιδιότυπο είδος «ιεχωβάδων», που όμως πιστεύουν και στη βία. Χωρίς Θεό, με προφήτες τον Μαρξ, τον Ενγκελς, τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Τρότσκι, ανάλογα με την αίρεση στην οποίαν ανήκουν, με ιερατείο, ήγουν τα στελέχια, μαϊμού παράδεισο, αλάθητο σαν του Πάπα και δόγμα, το οποίο όμως έχει κάνει κουρέλι η πραγματικότητα.

1. Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΘΕΟΣ.....! της Νατάσας Γεωργανάκη.

Γράφει η Νατάσα Γεωργανάκη:

Θεούς και δαίμονες δεν άφησα να ορίζουν την ζωή μου. Ήξερα από παλιά αλυσοδεμένους στα βάθη του νου μου να τους κρατώ...!

Στις προσταγές σας, στεκόμουν με κρίση κι αναρωτιόμουν ποιο να είναι τάχα το σωστό...!

Στις προσβολές σας, αντιδρούσα με καλοσύνη αν και πάντα, αναρωτιόμουν γιατί...!

Το μίσος, μ΄αγάπη αντιλόγιζα πάντα και προσπαθούσα να ισοσκελίζω την κακία σας με το καλό...!

43. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΓΚΕΣ... του Βασίλη Κεσσάριου

Γράφει ο Βασίλης Κεσσάριος:

Υπέρ Πατρίδος "εν καιρω ειρήνης"! Τι να πρωτοπείς και ποιον να πρωτοπιάσεις...

Ας αφήσουν όλοι οι συστημικοί εξυπνάκηδες τις απόψεις τους στην άκρη. Εδώ μιλούν τα γεγονότα. Έχουμα ξεκάθαρα πολιτικό χτύπημα με νεκρούς, αφού πρώτα το σύστημα και τα ανδρείκελά του φρόντισαν να δημιουργήσουν εχθρικό έδαφος εναντίον ενός νόμιμα εκλεγμένου κόμματος, μόνο και μόνο επειδή κινδυνεύουν με καθαίρεση από την εξουσία τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. 

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗ, ΟΙΚΑΔΕ... του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

H Aνοχή είναι αρετή. Αλλά πόσο ενάρετος ο Οίκος της; Πόση Ανοχή δέχονται όσοι θέλουν να την.. επιβάλουν, χωρίς διακρίσεις, και το κυριώτερο, χωρίς για την ιδίαν κρίσεις; Κι αν όχι η Ανοχή, τότε τί, ώ ταγοί της συνταγής; Θυμίζει τους θιασώτες εκείνους της μέταλ μουσικής, που αγαπώντας την χωρίς όρια, την φωνάζουν και την ακούν σε τόση ένταση, ώστε τελικά κουφαίνονται και δεν μπορούν να την ακούσουν.

ΥΠΑΙΝΙΓΜΟΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΟΜΗΡΟ του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδούλου:

Ο θάνατος είναι η μοίρα του ήρωα, στα ομηρικά έπη. Ο θάνατος του ήρωα, βίαιος θάνατος στην μάχη, είναι το κυρίαρχο θέμα των επών, στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Αλλά ο άνθρωπος ήρωας, αντίθετα από τα ζώα, γνωρίζει ότι θα πεθάνει, κι αναμετριέται με την μοίρα αυτή. Αγωνίζεται να πετύχει κάποια αθανασία, το ξεπέρασμα του θανάτου, μέσα από την δόξα, «μέγα τι ρέξας, και εσσομένοισι πυθέσθαι» (κάνοντας κάτι ένδοξο, για να το μαθαίνουν οι κατοπινοί). Στην Ιλιάδα, ο ήρωας «γνωρίζει» ότι θα πεθάνει, ή του γνωρίζεται προφητικά από τον αντίπαλο που σκοτώνει. Όπότε, στο κατώφλι του θανάτου, γνωρίζεται η αλήθεια για τα όρια της ζωής. 

Η Ιλιάδα είναι ένα ποίημα θανάτου. Και της επιλογής του από τους ήρωες, ώστε μέσα από την «στιγμή» του ηρωϊκού θανάτου, να κερδηθεί η αθανασία του «αφθίτου κλέους», της αθανασίας του «ονόματος». Από τα δόντια της άδικης μοίρας να αποσπαστεί μια ώρα δόξας, υπαινιγμός αθανασίας.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΥΡΑ;.... της Νατάσας Γεωργανάκη

Γράφει η Νατάσα Γεωργανάκη:

ΠΟΣΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;

Λοιπόν καλοί μου φίλοι εδώ στο Ελλαδιστάν.... όπως λέει κι ένας καλός φίλος, γίνεται το έλα να δεις... Κάποιος χοντρός κύριος, μας είπε κάποτε, ότι μαζί φάγαμε κάτι λεφτουδάκια λέει, που μας τα δάνεισαν κάποιοι λέει, για να τα φάμε και να τα χρωστάμε τώρα... Αυτά κατάλαβα από αυτά που είπαν κι αν καταλάβατε εσείς άλλα ας γράφατε για το θέμα εσείς....

Και αφού έφαγαν τα πάντα, μαρτύρησαν {πρόδωσαν για την ακρίβεια} τις θέσεις μας στον εχθρό. 48 δίς είπε το χοντροβενιζέλο έχουν οι Έλληνες στα στρώματα κι οι κλέφτες έκαναν ανάστα τα σπίτια κάθε βραδιά {μαζί με τους νοικοκύρηδες μπας κι ήταν αλήθεια αυτό κι οικονομούσαν κι οι ένοικοι του σπιτιού}. 

56. ΟΙ "ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ" ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΟΝΟ ΤΟ «Gay Pride»... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Η μόνη παρέλαση που αποδέχεται αλλά και στηρίζει με ενθουσιασμό ο ΣΥΡΙΖΑ/Βίλα Αμαλία/και ποιος ξέρει τι άλλο είναι το Gay Pride. Γούστα είναι αυτά και δεν υπεισέρχομαι. Αν θέλουν ο Σκουρλέτης, ο Παπαδημούλης και τ’ άλλα παιδιά να γδυθούν, να πασαλειφτούν με χρυσόσκονη, να στολιστούν με φτερά και πούπουλα και να χορέψουν πάνω στο άρμα υπό τους ήχους των αειθαλών YMCA με χορηγία του Καμίνη, ποιος είμαι εγώ ο ουτιδανός για να τους εμποδίσω; Εχουν βέβαια ταύτιση απόψεων σε αυτό με άλλους κολοσσούς, όπως τον Μπουτάρη μπέη, που άμα του θίξεις τον Κεμάλ και τις πολιτικές ιδιορρυθμίες του, σφάζει στο γόνατο.

Στο πολιτικό τους DNA έχουν μια απέχθεια για τις Ενοπλες Δυνάμεις, την Αστυνομία, τις στολές, τα σύμβολα, την Εκκλησία, τις τελετές. Για οτιδήποτε εθνικό. Οσο κι αν προσπαθούν, στη χάση και τη φέξη, να υποδυθούν τους σώφρονες χαϊδεύοντας τον αστικό κόσμο, μόλις βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που σιχαίνονται, βγαίνει στον βρόμικο αφρό η μηδενιστική απέχθειά τους. Ξεχνάει ο ανακυκλωμένος αριστεριστής τα χούγια του; Εμ, δεν τα ξεχνάει.

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ή ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ; του Τίτου Χριστοδούλου

Γράφει ο Τίτος Χριστοδουλου:

Μια αισιοδοξία αποπνέεται στο φυλλάδιο της κυβέρνησης για την «θεραπευτική» λύση της ομοσπονδίας. Είναι άλλωστε στην φύση των διαφημιστών να πωλούν ωραιοποίηση της πραγματικότητας. Η υδατική κρέμα εξαφανίζει τις ζάρες από το πρόσωπο της λύσης. Δεν γερνάτε, φίλοι αγοραστές των λύσεων μας. Πεθαίνετε νέοι. Η σωτήρια λύση που πωλούν λοιπόν οι πωλητικοί μας είναι ότι αν η λύση είναι ομοσπονδιακή κι όχι συνομοσπονδιακή (όπως εμμανώς επιδιώκει η altera pars, αλλά φαίνεται ποσώς να το επιτυγχάνει... παρωνύμως), το πρόβλημα της ενότητας του κράτους επιλύεται, με συνταγματική αποτροπή της απόσχισης.

3. ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ 28 Οκτ. 1940 της Δήμητρας Λιάνη Παπανδρέου

Γράφει η Δήμητρα Λιάνη Παπανδρέου:

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο λαός μας στρέφει την σκέψη του στο απίστευτο θαύμα που συντελέστηκε εκείνη την μαγική εποχή: 28η Οκτ. 1940. Η ανάμνηση της θυσίας τους για την ελευθερία μας, μας αναγκάζει να κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ.

Ο κόσμος όλος δέχθηκε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες όταν πληροφορήθηκε όλα όσα η αδάμαστη Ελληνική φυλή πέτυχε στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου και εν συνεχεία στα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Λαμπρές σελίδες γραμμένες από ξυπόλητους με μόνο όπλο τους την αγάπη προς την πατρίδα και την εμπιστοσύνη στην ηγεσία των Ελλήνων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών.

55. ΠΟΙΟΣ (τελικά) Ο ΕΧΘΡΟΣ;... του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Τότε ο εχθρός ήταν συγκεκριμένος. Ηταν ορατός κι ερχόταν από συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ξεχώριζε από τη στολή του, την άλλη, σαν τραγουδιστή, γλώσσα του, τα αστεία φτερά των βερσαλιέρων του. Οπως ξεχώριζαν κι οι άλλοι που ήρθαν να τους σώσουν από τα χέρια μας. Οι ξανθοί, με την τευτονική αυστηρότητα και τη γλώσσα όπου και το «σ’ αγαπώ» ακούγεται σαν εισαγγελική παραγγελία. Αυτοί που θαύμαζαν τους αρχαίους Ελληνες και, για να τους τιμήσουν, ήρθαν να σκοτώσουν τους νέους.

Πάντα έτσι ήταν. Τους βλέπαμε. Οι βιγλάτορες κι οι ανιχνευτές μας αγνάντευαν τη σκόνη από τ’ άλογα και την πορεία των στρατιωτών τους. Παίρναμε τα όπλα στο κάλεσμα των αρχηγών μας και πιάναμε τα περάσματα, ανεβαίναμε στα τείχη ή στο κατάστρωμα των πλοίων μας ή βγαίναμε παραταγμένοι στον κάμπο, κοιτώντας στο μάτι τον εχθρό, αδημονώντας για τη δρομαία έφοδο. Ημασταν εμείς από δω κι αυτοί από κει.

54.Η ΣΗΜΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗ, ΟΥΤΕ ΡΟΖ. ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ....του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης:

Αδέρφια, τέτοιες μέρες άλλα πράγματα ήθελα να γράψω αλλά δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω. Είδε κι απόειδε ο Αλέξης, ο επί Γης αντιπρόσωπος της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του μακαρίτη του Τσάβες, κι αποφάσισε να ξεκινήσει την επανάσταση από τις …παρελάσεις. Καθ’ ότι εκεί θα υπάρχει μαζεμένη πελατεία για τις χάντρες και τα καθρεφτάκια που πουλάνε με τον Σκουρλέτη και τη Ρένα απλωμένα σε λινάτσες από τηλοψίας. Ως γνωστόν ο «και σκονάκι έκανα και βύσμα έβαλα», όταν έκλεισε το μάτι στην περίφημη συνέντευξη στο μέσο λουφαδόρο και καταφερτζή, ως υπηρετήσας στην Γκομενοφυλακή στα δύο (2) χιλιόμετρα από το σπίτι του, δεν τα πάει και πολύ καλά με τους εθνικούς συμβολισμούς.